Avslutning etter eit voldsomt eksamenskjør

Klassebilde: Ein fulltallig klasse A2 mot slutten av aller siste undervisningstime. Lærer Kobayashi lengst til venstre.

Eg oppdagar med eit ikkje så reint lite snev av forundring at eg offisielt har hatt siste “skuledag” ved Ritsumeikan Universitet. Den siste tida, det vil seie frå torsdag den 7. januar, har gått i eitt med eksamenar, prøvar og innleveringar nesten kvar einaste dag. I morgon, den 20. januar, er det ein avslutningseremoni for utvekslingsstudentar. Den markerer slutten av semesteret for fleirtallet av dei utenlandske studentane som skal vere her eitt semester til, og slutten på utvekslingsoppholdet for oss som allereie har vore her to semester. Det kjennest i det heile som om avslutningsfasen kom veldig kjapt og uforventa, og det i seg sjølv er ganske vemodig.

Det er ikkje til å legge skjul på at ein blir vant til å sjå dei samme, kjente ansikta nesten kvar dag, noko som gjeld både venner og dei kjekke lærarane. Korleis det blir framover vil tida vise.

(det kjem meir om semesterslutt og avslutninga i neste post…)

Nytt år, gamle klisjéar

Taiko: Tromming ved Fukuoji-jinja.

Nyttårsafta kom brått og sa takk for seg like fort. Kvelden blei brukt til å henge med ein stor gjeng i Kyoto sentrum, traske rundt i utkanten av Gion-området og vere vitne til folkemengda som hadde tatt turen for å besøke Yasaka-jinja. Det var ikkje noko fyrverkeri, noko som var litt skuffande.

Brennande tau: Tradisjonelt sett skal besøkande holde liv i ei svak glo på heimturen fra helligdommen ved hjelp av tauet, for deretter å bruke den til å fyre opp ild for å lage nyttårsmat.

Foruten kan det nevnast at det blåste ein grusomt kald vind som også førte med seg eitt og anna snøflak. Sett bort frå kulda og mangelen på rakettar var nyttårsafta ein kjekk kveld som blei feira saman med artige folk.

Ikkje-eksisterande nattbuss: Ventinga enda med at alle, bortsett frå dei to som gjekk for å synge karaoke, tok taxi heim.

Jul i Japan

Endeleg har julefreden senka seg. Det er jo eigentlig litt i seinaste laget, sidan det har blitt 2. Juledag. Men sånn går det når det er undervisning, prøvar og framføringar på både Julafta og 1. Juledag. Eg skal ikkje klage (så altfor mykje) på Japans mangel på juleferie og feiring, eg fekk jo både julekort og julepresangar, i tillegg til at eg  fekk sjå og snakka med familien via Skype. Pinnekjøttet blei rett nok erstatta med Julepizza fra Pizza Hut…

Nedanfor er eit par glimt frå dei siste dagane og frå ei nokså spesiell og uvant julefeiring.

Julearrangement på Campus: Eit svært teknisk og organisert arrangement med band og live radiosending trakk til seg ei lita mengd med folk den 23. desember.

Juletrepynting: Som ein del av arrangementet reklamerer ei jente for at studentar kan skrive ei julehelsing på ein papirlapp som deretter blir hengt opp på juletreet. Som takk for innsatsen får ein eitt stykk smakfull sjokolade.

Pannekake og prøverepetisjon: Eg har funne oppskrifta for suksess på prøvar som ein må studere i siste liten til. Den består av eitt stykk pannekake med krem, vaniljekrem og banan, samt ein kopp med kaffi. Dette bildet blei tatt medan kjærasten min og eg repeterte til ein prøve som me skulle ha etter lunsjpausen den 24. desember.

Pizzabud i nissedrakt: Julemiddagen blei pizza fra Pizza Hut. Me var til og med så freidige at me spurte om det var greit å ta eit bilde av pizzabudet, som var ikledt nissedrakt.

Kvardagen mot Jul

Ein frisørsalong pynta med eit tradisjonelt og flott juletre i vindauga.

Berre for å nevne det på forhånd, dette innlegget kjem til å handle om alt og ingenting; kort sagt, det blir ein ganske lang og klisjéprega bloggpost.

Det har blitt 1. desember og relativt kaldt, spesielt om morgonen og kvelden. Likevel observerte eg i dag eit par jenter ikledt shorts. Det er utrulig nok ikkje unormalt, skuleuniformen er jo tross alt vanlegvis skjørt og knestrømper året rundt. Men det såg temmelig kaldt ut uansett. Ellers har det dukka opp ein god del blinkande julepynt og glitrande juletre, både i butikkvindauge og i/på/utenfor vanlege hus. Matbutikken eg var innom på handletur spelte kristne julesongar på engelsk over lydanlegget. Så moro, tenkte eg og flirte litt for meg sjølv. Det er berre litt synd det næraste eg kjem «norsk» julemat er ein haug med klementiner.

Effektiv studering på høgt plan i kaféteriaen på campus. iPod Touch med kanjiordbok, kaffe og melonbolle (ja, den skal vere grønn).

Kvardagen går mykje i heimearbeid og forberedelsar til undervisning, presentasjonar og prøvar. I dag hadde eg ein presentasjon av ein artikkel frå ei japansk avis. Det gjekk for det meste ut på å forklare innholdet, lese litt av teksten og sei kvifor ein valde akkurat den artikkelen. Eg hadde funne ein kort sak som omhandla håndholdte spillmaskiner og markedet for forskjellige konsollar, spesielt iPhone og muligheten til å kjøpe og laste ned spill for ein billig penge.

I morgon er det prøve i grammatikk, og eg har derfor vore opptatt med repetisjon og oppfrisking av reglar i minst eit par timar i dag. Heldigvis klarte eg å komme gjennom nesten heile pensumet.

Juletre plassert nær inngangen til det superfancy handlesenteret som husa teateret der Wicked blei vist. Mange av musikalgjengarane, deriblant oss sjølve, stoppa opp for å ta bilde av det spektakulære, rosalilla juletreet.

På fredagen som var, tok kjærasten min og eg ein tur til Osaka for å sjå på musikalen Wicked, ein av favorittmusikalane til min kjære. Den var sjølvsagt på japansk, men eg hadde undersøkt historien på forhånd og det var derfor ikkje noko problem å få med seg handlinga. Det er ikkje stort anna å sei enn at det var ein fantastisk musikal med tonnevis av underholdande effektar, ei god historie og flinke skodespelarar som gav 120% gjennom heile forestillingen.

Ein av mange attraksjonar i Arashiyama-området; ein stor og flott tempelhage.

Både på laurdag og søndag gjekk me for å sjå på høstlauvet som med god grunn har opptatt både japanarar og turistar si merksemd dei siste vekene. Det er mildt sagt ikkje mangel på knallsterke raude og orange fargar i japansk natur no mot slutten av hausten. Den første staden me besøkte var ein tempelhage som om kveden blir opplyst av lys i mange fargar. Tempelets berømte «light-up» attraksjon er utruleg populær, noko som gjorde at me måtte stå ein drøy halvtime i kø for å kome inn. Bilder frå besøket blir å finne på Flickr-sida mi så snart eg får lasta dei opp…

Arashiyama, ei heil fjellside dekka av haustfargar.

På søndag var me (igjen) ein tur til Arashiyama, natur- og turistområdet som absolutt ikkje har mangel på attraksjonar. Det var, som bildene viser, fullt av folk som hadde komt for å betrakta høstlauvet. Lunsj (og snop) blei kjøpt i matbodane som vanligvis dukker opp der det samler seg mykje folk.

"Nam, snop! Glaserte jordbær og epler!" = Happy girlfriend...

No gjekk eg tom for ting å skriva om, så derfor avbryt eg innlegget ganske kjapt og brått akkurat her med eit bilete av kjærasten. Det er fremdeles litt uteståande repetisjon å gjere til prøven i morgon, derfor ynskjer eg samtlige lesarar ein glimrande dag og seier takk for meg.

Atter ein gong turist

Kjærasten min og hennar japanske venninne i Uji.

Den brå og voldsomme høstkulda i forrige veke gjorde at eg klarte å bli forkjølt innan fredag kveld. Det hindra meg derimot ikkje i å vere småsjuk turist saman med kjærasten og hennar japanske venninne forrige helg. Sistnevnte var på helgebesøk i Kyoto. Me stakk blant anna avgårde til Uji for å sjå på tempelet som er avbilda på 10-yens myntar, til Arashiyama for å få med oss ein spesiell båtfestival og til Det Keiserlige Palass i Kyoto. Været var strålande heile helga, og eg har blei frisk ganske kjapt etter forkjølelsen. Om det er takka vere eit daglig inntak på minst 1000 mg C-vitamin gjennom halvlitersflasker med t.d. «Aquarius Vitamin Guard» vites ikkje, men eg likar jo å tru det.

Kattekafé midt i Kyoto sentrum

Studering og lekser har tatt mykje av tida mi i det siste, og difor har motivasjonen til å skrive blogginnlegg har ikkje vore heilt på topp. Derfor blir nok dette innlegget litt kort, men til gjengjeld legg eg ved ein kort video og ein liten biletserie. Det har blitt sagt at bilete av kattar er den gjeldande valutaen på internett, så dersom ein går ut fra at det er sant må dette innlegget vere verdt ein god del!

Oppå kafédisken er ein flott plass å kvile.

Ein laurdag for fleire veker sidan blei me med eit par venner på kattekafé med navnet «Nekokaigi» (猫会議 – bokstavelig oversatt til «Kattemøtet») i Kyoto sentrum. Kattekaféar, der ein kan leike med eller kose med kattar som går fritt rundt i kaféen, har blitt populære i store byar der det ofte ikkje er mulig for folk å ha eigen katt.

Oversiktsbilde av lokalet, sett frå kafédisken.

Før me fekk kome inn måtte me vaske hendene og ta av oss på beina i ein liten entré. Kafélokalet til «Nekokaigi» er eit mellomstort rektangulert og koselig rom. Langs den eine veggen er det ei rekke med eit lave bord og sittestolar på golvet, medan det i midten av rommet er klatretårn, sitteputer og ikkje minst katteleiker. Oppe i tårna og i små sovekurvar ligg det mange fine og velstelte kattar og slapper av, medan somme tusler nonchalant rundtomkring og myser på kafégjestane.

Kaffikoppane blir servert med eit lite brikettlignande lokk av kork for at ikkje nysgjerrige kattar skal stikke nasa oppi varm drikke.

Det er merkbart ei veldig avslappa atmosfære. Kafépersonalet snakker med lav stemme og forklarer prisane og reglane for oppholdet. Det er ei inngangsavgift på 800 Yen for ein time, og ein kan bestille bl.a. kaffi, appelsinjus og iste for rundt 200 Yen. Ein kan også fritt ta bilete av kattane, men det er forbud mot å bruke blitz.

Denne katten er iallefall i rett hylleseksjon.

Ellers var det fritt fram til å bevege seg rundt i lokalet, sitte på golvet (stolane ved kaféborda var uansett av den lave, golvnære typen), prøve å få kattane sin oppmerksomhet med katteleikene eller rett og slett hente seg ein kattetegneserie fra bokhylla.

Den mest majestetiske katten har naturlig nok plassert seg på ein rød pidestall.

Det var også sitteplassar attmed vindauga med utsikt over gata utanfor, men sidan det var byrja å mørkne var det ikkje så interessant. Derimot var det meir interessant å sjå at kafépersonalet ganske ofte engasjerte seg i katteleikinga. Dei hadde tydeligvis ein spesiell teknikk som engasjerte kattane mykje meir enn det nokon av gjestane gjorde (sjå videoklippet). Personlig syns eg kattekaféen absolutt var verdt eit besøk. Ikkje minst fekk eg tatt ein god del kjekke kattebilder, eg fekk også bruke tid sammen med andre som er glade i kattar.

Minikonsert med tradisjonelle japanske instrumenter

For omtrent to og ei halv veke sidan fekk kjærasten min og eg ein unik mulighet til å oppleve tradisjonell japansk musikk. Tidlig lørdag morgon den 3. oktober satte me avstad til den østlige delen av Kyoto, til området der me kan finne Ginkakuji (Sølvpaviljongen) og Tetsugaku no Michi (Filosofens Sti). Etter ein kort tur fra busstoppet, fant me den nemnte stien og satte kursen sørover.

Turen gjekk til Hounen-in, eit lite tempel som ligg tett opp mot ein fjellvegg og er omringa av skog. Dei tidlige solstrålene gjennom lauvtrea og ei lita steinbru over ein grønn dam med eit par late koi var med på å gi den vakre tempelhagen ein fantastisk atmosfære.Etter å ha tusla litt rundt i hagen, fekk me kome inn i bygningen der musikkframføringa skulle vere.

Blant publikum var det tydeligvis mange andre utvekslingsstudentar, som på samme måte som oss hadde blitt invitert til å vere med på konserten. I eit stort rom, med utsikt både i retning Kyoto sentrum og inn mot den indre hagen i bygningen, var det rader med sitteputer foran eit rødfarga teppe som fungerte som scene med ein sølvgrå skillevegg til bakgrunn. Musikarane var ei kvinne i kimono og ein mann ikledt hakama. For ein smakebit av konserten, sjå videoklippet øverst i posten.

Det store instrumentet som kvinna spelte på heiter koto, medan mannen spelte på ei fløyte som blir kalla shakuhachi. Kvinna spelte også eit stykke på shamisen (biletet under), eit instrument som eg forrige semester fekk sjansen til å lære meg litt gjennom «Traditional Arts Courses» ved Ritsumeikan.

Musikarane var utruleg dyktige og hausta god applaus mellom kvart av dei fem-seks musikkstykka. Dei introduserte  også instrumenta sine og forklarte litt om dei på japansk mellom musikkstykka. Forklaringa blei oversatt til engelsk, om så enn litt haltande, av ein av arrangørane.

Etter sjølve hovedframføringa, var det ein liten pause medan sitteputene blei erstatta av rader med svære instrumenter. I eit hjørne av rommet var det mulig å prøve seg på å spele på bambusfløyter av ein billigare type, medan dei som ville kunne få instruksjon i å spele koto. Eg prøvde begge etter tur, og klarte tilfeldigvis å få god lyd i den tradisjonelle fløyta, til stor overraskelse for instruktøren.

Stemningen, omgivelsane, lyden av instrumenta og veldig flinke arrangørar gjorde dette til eit spesielt og kjekt arrangement. Det var ekstra flott at ein kunne delta og prøve å spele både koto og shakuhachi.